De gemiddelde werkvoorraad in de totale burgerlijke- en utiliteitsbouw steeg in februari ten opzichte van januari met 0,1 maand tot een niveau van 13,8 maanden. In de woningbouw nam de orderportefeuille met vier tiende maand toe en kwam uit op 15,2 maanden. In de utiliteitsbouw daalde de gemiddelde werkvoorraad met 0,1 maand werk tot 12,0 maanden.
Op basis van harde meetbare indicatoren zoals het uurtarief, het aantal opdrachtgevers en het omzetaandeel van de belangrijkste opdrachtgever lijkt schijnzelfstandigheid relatief beperkt voor te komen in de bouw. Bij overige indicatoren is het beeld vaak moeilijk te interpreteren. Met gerichte risicoselectie op basis van duidelijke criteria is goede handhaving mogelijk, wat voordelen kan opleveren voor alle partijen in de bouw.
Binnenstedelijke projecten kennen gemiddeld hoge verwervingskosten, terwijl grootschalige uitbreiding aan de randen hoge investeringen met zich meebrengen. Deze kosten zijn bij de gegeven locaties moeilijk te beperken. Kleinschalige uitbreidingen aan de randen van steden en dorpen bieden meer perspectief op kostenreductie door het combineren van relatief lage verwervingskosten met beperkte ruimtelijke investeringen.
Dit concludeert het Economisch Instituut voor de Bouw op basis van de zojuist verschenen studie ‘Kostenoptimalisatie woningbouw’ die in opdracht van het Ministerie van VRO is uitgevoerd.
De gemiddelde orderportefeuille in de totale bouwnijverheid bleef in januari ten opzichte van december stabiel op 12,2 maanden. De gemiddelde werkvoorraad in de totale burgerlijke- en utiliteitsbouw steeg met 0,1 maand tot een niveau van 13,7 maanden. In de grond-, water- en wegenbouw bleven de orderportefeuilles stabiel op een niveau van 9,8 maanden werk.
